POWŁOKI OCHRONNE Z MIEDZI

Przebieg galwanizacji wymaga rygorystycznego zachowania czystości, ponieważ nawet najmniejsze zabrudzenia powierzchni mogą całkowicie zniszczyć adhezję (przyczepność) powłoki.

Oto jak przebiega ten proces krok po kroku w warunkach przemysłowych:

• Obróbka mechaniczna: Przedmiot jest szlifowany i polerowany w celu usunięcia głębokich rys, zadziorów oraz grubej warstwy korozji.

• Odtłuszczanie chemiczne i elektrochemiczne: Detal zanurza się w kąpielach alkalicznych (często z wykorzystaniem fal ultradźwiękowych), co pozwala na bezwzględne usunięcie olejów, smarów i resztek past polerskich.

• Aktywacja powierzchni (trawienie): Detal trafia do kąpieli z rozcieńczonym kwasem (np. siarkowym lub solnym). Proces ten rozpuszcza cienkie, pasywne warstwy tlenków, mikroskopijnie odsłaniając czysty metal, co jest warunkiem niezbędnym do przyjęcia powłoki.

• Miedziowanie wstępne (buforowanie): Ze względu na różnice potencjałów w szeregu napięciowym metali, nakładanie miedzi bezpośrednio na stal, żeliwo czy cynk wymaga nałożenia podwarstwy. Detal trafia na krótko do kąpieli kompleksującej (np. cyjankowej), aby bezpiecznie nałożyć pierwszą mikrowarstwę i uniknąć zjawiska “cementacji kontaktowej” (tworzenia się luźnej, opadającej gąbki miedzianej).

• Miedziowanie właściwe: Przygotowany element zostaje przeniesiony do głównej kadzi z roztworem kwaśnym (bazującym głównie na siarczanie miedzi). Detal pełni tu rolę katody. Optymalne parametry w tej fazie to zazwyczaj napięcie rzędu 2-3 V oraz temperatura 18-25°C.

• Kaskadowe płukanie: Po osiągnięciu żądanej grubości powłoki detal jest wielokrotnie płukany w wodzie zdemineralizowanej. Zatrzymuje to reakcje chemiczne i zmywa wysoce korozyjne resztki elektrolitu.

• Pasywacja i suszenie: Ponieważ świeża miedź na powietrzu szybko ciemnieje i patynuje, często poddaje się ją krótkiej pasywacji (zabezpieczeniu chemicznemu). Na koniec detal suszy się w wirówkach lub za pomocą strumieni gorącego powietrza.